Runmageddon Katowice – wspólny start, wspólna walka

Zanim jeszcze wystartowaliśmy, namówiłem Karola na wspólny wyjazd do Katowic i udział w dwóch dystansach. Od dawna poczuliśmy fajną koleżeńską więź na treningach, ale z powodu obowiązków po obu stronach ciężko było nam się ustawić na obiad i pogadać poza siłownią. Dlatego wyszedłem z inicjatywą – może zrobimy męski wyjazd? Dwa starty i przy okazji szansa, żeby pogadać, pośmiać się i spędzić czas inaczej niż między seriami ćwiczeń.

Postawiłem jednak jeden warunek: biegniemy razem – od startu do mety. Chciałem, żeby wiedział, że nie ma presji wyniku, że nie spowalnia mnie ani nie jest kulą u nogi. Że jesteśmy drużyną i podchodzimy do tego na zasadzie wsparcia, nie rywalizacji. Bo najważniejsze było doświadczenie i to, żeby przeszedł przez to wszystko z poczuciem, że nie jest sam.

W sobotę – 6 km: pierwsze błoto, pierwsze przeszkody, pierwszy raz w tej specyficznej atmosferze OCR. W połowie biegu doznałem drobnego urazu, ale kontynuowałem z pełnym zaangażowaniem. Wydawało się, że to nic wielkiego, jednak rano w niedzielę, przed startem 12 km, poczułem już wyraźny dyskomfort w biodrze. Smarowanie maścią niewiele pomogło – każdy ruch, każde wstawanie z łóżka, każdy krok wywoływał grymas bólu. Przemieszczałem się z trudem, ale wiedziałem jedno – nie mogę się poddać. Nie mogłem zawieść siebie i Karola. Ostatnie 4 km biegu to była już czysta walka na charakterze i kuszenie losu… ale dotarłem do końca.

W niedzielę – 12 km: poziom wyżej, większy wysiłek, prawdziwy test fizyczny i mentalny.

Karol dał z siebie wszystko. Widziałem to z bliska – jak przełamuje momenty zwątpienia, jak idzie dalej, mimo że organizm już mówi „stop”. Były też momenty, kiedy sam z siebie mówił: „tego to pewnie nie zrobię…” – ale za każdym razem, gdy już przeszedł daną przeszkodę albo przebiegł wymagający odcinek, nie mogłem się powstrzymać i z uśmiechem rzucałem: „a miałeś nie zrobić!” – i obaj śmialiśmy się z tego jak dzieciaki. Tak właśnie buduje się pewność siebie – krok po kroku, przeszkoda po przeszkodzie.

Błoto po kolana, przeszkody, zimna woda, lina, czołganie, deszcz. I to wszystko w duecie – ramię w ramię, z pełnym zaangażowaniem i wzajemnym wsparciem. Na trasie byliśmy dla siebie nawzajem – nie tylko w roli partnerów, ale i ludzi, którzy wiedzą, że czasem jeden gest czy spojrzenie może dać więcej niż wszystkie treningi razem wzięte.

Najważniejsze? Spojrzenie Karola na mecie.
Mieszanka ulgi, euforii, niedowierzania – ale przede wszystkim: satysfakcji i dumy. Zrobiliśmy to razem. Pokonaliśmy nie tylko trasę, ale i własne słabości, kontuzje, chwile zwątpienia.
Tego się nie da wytrenować. To się po prostu przeżywa. I zostaje w głowie na długo. Tym bardziej, że Karol realnie zmienił swoje życie – zaczął trenować jeszcze bardziej świadomie, z większym naciskiem na siłę, sprawność i regularność. Widać było, że to doświadczenie dodało mu nowej motywacji i utwierdziło w przekonaniu, że jest na właściwej drodze.