To były zawody, których nie zapomnę do końca życia. Po raz pierwszy stanąłem na starcie w dywizji PRO, co samo w sobie było dla mnie ogromnym wyzwaniem. Jeszcze kilka lat temu nawet nie pomyślałbym, że znajdę się w takim miejscu – na największej arenie sportowej w Polsce, w otoczeniu najlepszych zawodników i zawodniczek, gotowy, by zmierzyć się z własnymi granicami.
Atmosfera na Stadionie Narodowym była niesamowita. Muzyka, światła, doping publiczności – to wszystko tworzyło klimat prawdziwego sportowego święta. Czułem mieszankę ekscytacji i stresu. Wiedziałem, że będzie ciężko, ale nie przypuszczałem, że ten dzień tak mocno wystawi mnie na próbę – zarówno fizycznie, jak i mentalnie.
Start był dynamiczny. Pierwsze biegi i zadania poszły zgodnie z planem. Ciało reagowało dobrze, głowa była skupiona, a adrenalina niosła mnie dalej. Krok za krokiem, metr po metrze – wszystko układało się tak, jak powinno. Czułem, że mam kontrolę nad każdym ruchem, a rytm zawodów sprzyjał pewności siebie. W głowie zaczęła pojawiać się myśl, że ten start może okazać się jednym z najlepszych w moim życiu.
Pierwsze konkurencje – wioślarz, pchanie wózka i jego ciągnięcie – poszły naprawdę solidnie, czułem moc w nogach i rękach, a oddech był spokojny i kontrolowany. Tlen trzymał się dobrze, tempo było równe i stabilne, a w mojej głowie zaczynał się kształtować naprawdę dobry plan na to, żeby ukończyć zawody w świetnym czasie. Patrząc na zegarek, wiedziałem, że wszystko idzie zgodnie z planem – byłem mniej więcej w połowie zadań, a na liczniku miałem około 45 minut od startu, co dawało mi dużą nadzieję na mocny wynik końcowy.
Dodatkowej energii dodawała mi moja publiczność – Asia, Przemek i Kacper, którzy dopingowali mnie na trasie z niesamowitym zaangażowaniem. Każdy ich okrzyk sprawiał, że czułem jeszcze większą determinację. Wszystko wskazywało na to, że meta będzie ukoronowaniem idealnego dnia.
I wtedy przyszedł moment, który odmienił bieg zawodów.
Podczas burpee broad jump poczułem nagłe szarpnięcie w lewym udzie. Przez chwilę miałem nadzieję, że to tylko drobne naciągnięcie, że zaraz przejdzie. Adrenalina jeszcze maskowała ból, a ja nie chciałem dopuścić do siebie myśli, że coś może pójść nie tak. Kolejne zadania wykonywałem z pozorną lekkością, ale z każdym krokiem ból narastał, przypominając mi, że ciało zaczyna walczyć przeciwko mnie.
Wiedziałem, że jeśli dolegliwość się pogłębi, czeka mnie prawdziwa walka o każdy metr. Czułem, jak w mojej głowie zaczyna się wewnętrzny dialog – czy ryzykować i cisnąć dalej, czy odpuścić i zejść z trasy, by nie pogorszyć kontuzji. W tym momencie doszła też mała panika, że coś poważnie naciągnąłem – i właśnie wtedy nagle zaczęło brakować mi tlenu. Oddech przyspieszył, poczułem ucisk w klatce, a głowa coraz bardziej podpowiadała, że sytuacja wymyka się spod kontroli.
Na szczęście kolejne konkurencje – Rowing 1000m oraz Farmera Carry 32 kg – dały mi chwilę oddechu. Tutaj wszystko funkcjonowało dobrze: mięśniowo i tlenowo czułem się mocny, a udo praktycznie nie dawało o sobie znać. W trakcie spaceru farmera momentami nawet przyspieszałem do biegu, żeby nadrobić czas i złapać lepszy rytm. To był sygnał, że jeszcze mogę walczyć i że pomimo problemów, zawody wciąż są w moim zasięgu.
Kiedy nadeszła stacja z Sandbag Lunges 30 kg, wiedziałem, że to będzie prawdziwy sprawdzian. Pierwsze kroki nie były jeszcze takie złe – czułem ciężar, ale nogi współpracowały, a głowa trzymała koncentrację. Jednak mniej więcej przy 25% dystansu zaczęły pojawiać się pierwsze, niepokojące bóle w lewej nodze. Z każdym kolejnym metrem narastało napięcie, a od połowy odcinka rozpoczęła się prawdziwa katorga.
Worek, który na początku wydawał się wyzwaniem, nagle stawał się coraz cięższy, jakby z każdym krokiem przybywało mu kilogramów. Szarpanie w lewej nodze potęgowało się coraz bardziej, aż każdy wykrok był niczym wbicie noża w mięsień. Do tego dochodził jeszcze jeden czynnik – tutaj nie było możliwości odłożenia worka na ziemię i złapania oddechu. Jeśli chciałem odpocząć, musiałem to zrobić z workiem na plecach, czując jak wbija się w barki i dodatkowo odbiera siły.
W głowie rozpoczęła się walka:
„Zrób krok do przodu, walcz dalej” kontra „Rzuć ten worek, poddaj się, nie dasz rady”.
To był moment graniczny – ciało błagało o przerwę, a psychika balansowała na cienkiej granicy między determinacją a rezygnacją. Pot lał się z czoła, oddech rwał się coraz mocniej, a noga paliła żywym ogniem. Wiedziałem, że jestem o krok od wycofania się, że każdy kolejny ruch to tortura. Ale byłem też świadomy, że jeśli teraz się poddam, będę tego żałował przez długi czas.
Kiedy w końcu dobiegłem do ostatniego kilometra, myślałem, że będzie już tylko łatwiej – że meta jest blisko, a adrenalina pozwoli mi przyspieszyć. W głowie miałem obraz mocnego finiszu, który zrekompensuje wcześniejsze trudności. Niestety, wtedy przyszły skurcze. Obie łydki złapały mnie tak mocno, że nogi dosłownie stanęły w miejscu. Ból był tak intensywny, że musiałem zatrzymać się na chwilę, rozciągnąć i spróbować ruszyć dalej, choć każdy ruch przypominał szarpnięcie prądem.
Nie było mowy o szybkim biegu – mogłem jedynie delikatnie truchtać w bólu lub przechodzić w marsz. Każde odepchnięcie od ziemi sprawiało, że ciało wysyłało sygnał: „Stop, nie dam rady”. Każdy krok był walką, każdy metr wydawał się wiecznością. Czas ciągnął się niemiłosiernie, a dystans kurczył się zbyt wolno.
Stadion, kibice, meta – wszystko było tak blisko, a jednocześnie tak daleko. Słyszałem doping, widziałem światła i ludzi klaszczących przy barierkach, ale w tamtej chwili najgłośniejszy był głos w mojej głowie, który podpowiadał, by się zatrzymać. To był moment, w którym nauczyłem się, że HYROX to nie tylko wyścig ciała, ale przede wszystkim pojedynek z własną głową. I że prawdziwa wytrwałość rodzi się nie wtedy, gdy jest łatwo, ale właśnie wtedy, gdy każdy kolejny krok boli bardziej niż poprzedni.
Ten start był szczególnie trudny, bo poprzedzający go tydzień nie należał do łatwych. W piątek rano miałem wypadek na drodze, do tego stres, nerwy i brak snu. Były momenty, w których myślałem, że nie pojadę do Warszawy, że nie dam rady wystartować. Ale ostatecznie podjąłem decyzję: jadę i walczę. Wiedziałem, że jeśli się wycofam, długo będę żałował tej decyzji. To była próba charakteru jeszcze zanim stanąłem na starcie – i już wtedy poczułem, że ta walka będzie inna niż wszystkie dotychczas.
Po wypadku, mimo wszystko, pojechałem jeszcze do pracy na południówkę, licząc, że uda mi się normalnie funkcjonować i odciągnąć myśli od stresu. Na początku adrenalina jeszcze mnie trzymała i mogłem działać jak zwykle, ale z biegiem godzin zaczęła opadać, a wtedy ból głowy narastał coraz bardziej. Z każdą chwilą czułem, jak zmęczenie ściska mnie coraz mocniej, a organizm domaga się odpoczynku. Ostatecznie skróciłem zmianę i około godziny 19 wróciłem do domu, by po prostu się położyć i zebrać resztki sił. Wiedziałem, że jeśli nie dam ciału odetchnąć, nie będę miał najmniejszych szans, by w niedzielę podjąć walkę na trasie HYROX.
Ogromne podziękowania kieruję do Sebastiana Chudziaka, który od lat mnie prowadzi i wspiera. To właśnie on zaszczepił we mnie chęć rywalizacji w HYROX, skutecznie namówił do startu i dał pewność, że warto spróbować. Bez jego wiedzy, doświadczenia i wsparcia nie byłoby mnie na tym starcie. To właśnie Seba przekonał mnie, by mimo przeciwności losu – w tym wypadku na drodze – nie rezygnować i pojechać do Warszawy, by walczyć i zmierzyć się z HYROX, zamiast poddać się jeszcze przed biegiem.
Dziękuję też Asi, Przemkowi i Kacprowi – Wasz doping na trasie był nieoceniony. Wasza energia i obecność sprawiły, że miałem siłę walczyć do końca, nawet wtedy, gdy ciało już odmawiało posłuszeństwa. Super było również to, że towarzyszyliście mi od samego początku – w drodze na zawody, podczas samego biegu, a także w powrocie do domu. To dzięki Wam udało się dotrwać do mety i zachować uśmiech pomimo bólu i zmęczenia. ❤️
HYROX Warsaw 2025 był dla mnie prawdziwym testem – nie tylko sprawności fizycznej, ale przede wszystkim psychiki. Wynik tym razem nie był kluczowy. Najważniejsze było to, że mimo bólu i zwątpienia nie poddałem się.
Ten start pokazał mi, że granice, które sobie stawiamy, często istnieją tylko w głowie. Czasami największym zwycięstwem nie jest najlepszy czas czy podium, ale samo dokończenie biegu i pokonanie własnych słabości.
To był mój pierwszy start w PRO – i na pewno nie ostatni. Teraz wiem, że niezależnie od przeszkód, warto walczyć do końca. Kolejne wnioski są dla mnie jasne – trzeba pracować jeszcze ciężej na treningach, dorzucić jeszcze więcej biegania, dołożyć więcej trudnych ćwiczeń siłowych i przygotować się na momenty krytyczne tak, by nie złamały mnie ani fizycznie, ani mentalnie. Chcę, aby każdy dzień był krokiem do przodu – bym wstawał, robił swoje i zasypiał z myślą, że wykonałem zadanie na 100% swoich możliwości.
podobne ARTYKUŁY:
Polityka prywatności | Wdrożenie | Pozycjonowanie wizytówki Google