Do Wrocławia namówiłem do startu mojego kumpla Karola, a że to był dalszy wyjazd, uznaliśmy, że zabierzemy ze sobą nasze dziewczyny — Asię i Małgosię — żeby połączyć to w fajny, towarzysko-sportowy wypad. Spaliśmy blisko centrum Wrocławia, a do gminy Długołęka mieliśmy szybki dojazd — idealny układ na finał sezonu Runmageddonu

Wyjechaliśmy z samego rana, ok. 7:20, żeby spokojnie dojechać; po drodze zrobiliśmy kilka krótkich postojów — toaleta, szybkie rozciąganie, coś na ząb — i ok. 13:30 na luzie zameldowaliśmy się w apartamencie, który był już gotowy i czekał na nas. Po rozpakowaniu i podziale pokoi ruszyliśmy na spacer do miasta: wpadliśmy na starówkę, zebraliśmy parę krasnali, a około 17:00 podjechaliśmy odebrać pakiety startowe przed weekendowymi biegami.

W sobotę pobiegłem 12 km (ok. 50 przeszkód) — nie zaliczyłem tylko dwóch przeszkód. Po południu dorzuciłem 6 km (ok. 30 przeszkód) — również dwie spalone. Jak na finał i obciążenie dwoma startami jednego dnia, jestem naprawdę zadowolony. Czułem, że trening chwytu, stabilizacji i bieg w terenie zagrały w punkt. W niedzielę celem było równe tempo i czysta głowa — technika wciąż siadała, a ja zbierałem doświadczenie pod kolejne edycje cyklu.

Godz. 7:00 – start w Runmageddon Classic (12 km). Założenie: płynnie, bez szarpania, pełna kontrola techniki. Szybka mobilizacja bioder, barków i nadgarstków, kilka przebieżek oraz aktywacje pod drążki (zwisy, depresja łopatek, guma) – na linię startu wchodziłem wyostrzony, nie wypalony.

Jak poszło? Bardzo dobrze. Trzymałem równe tempo i czyste przejścia na większości przeszkód. Na trasie zatrzymały mnie tylko dwa elementy: potrójne combo i DNA – reszta weszła zgodnie z planem. Łańcuchy i multirig przechodziłem na krótkim dogrywaniu chwytu z aktywnymi barkami, ściany nad wodą brałem spokojniej dla pewnego chwytu, w crawlu po błocie pilnowałem niskich bioder i rytmu łokci, a na linie – kolana wysoko, stopa zakleszczona i po wejściu 2–3 spokojne wdechy przed dalszym biegiem.

Po biegu byłem sam — usiadłem na chwilę, żeby złapać oddech i spróbować się ogrzać, bo zimno weszło mocno. Od razu wskoczyłem w bluzę, ale dalej trzęsło mnie z chłodu, więc podjąłem szybką decyzję: podskoczyłem do sklepu, dokupiłem męskie legginsy, przebrałem się na miejscu i… właśnie w nich pobiegłem później Runmageddon Rekrut 6 km.

Na Rekrut o 10:50 wystartowałem już razem z Karolem — potraktowałem ten bieg towarzysko: chciałem mu towarzyszyć w debiucie, na spokojnie potrenować przeszkody i nie zajechać się przed niedzielnym Hardcore. Reszta ekipy dopiero wtedy dojeżdżała na Rekruta, więc wcześniejszą chwilę po mecie spędziłem solo, dochodząc do siebie i łapiąc ciepło.

Wniosek z dnia: technika i cierpliwość robią robotę – dwa potknięcia (potrójne combo, DNA), ale całościowo solidny, kontrolowany bieg na 12 km. Regularne i ciężkie treningi oddają – czuć to na każdej przeszkodzie i w równym tempie od startu do mety.